امروز از لحظهای که از خواب بیدار شدم، جز دقایق معدودی که بهعنوان آنتراکت، سری به اینستاگرام زدم و چند خط شعر خواندم که صدای مصاحبهشوندهها از گوشم بیرون برود، تقریبا تماموقت جلوی لپتاپ نشسته بودم، میشنیدم و تایپ میکردم. ماهی چند روز چنین شرایطی داریم. مهلت تهیۀ مطالب برای این شمارۀ مجله هم رو به اتمام است و من ماندهام با کلی مصاحبه که باید پیاده و طی عملیاتی محیرالعقول تبدیل به یک گزارش چندهزار کلمهای شوند. نوشتن گزارشهایی با عنوان «تکنگاری» را از پاییز دوسال پیش شروع کردم و تا اینجا بیژن الهی، حمید عنایت و عباس کیارستمی سوژۀ این گزارشها شدهاند. این نوع از گزارش به خاطر جستوجوها

بالاخره بعد از چندماه جستوجو به روز پایانی نوشتنِ گزارش جدیدم رسیدم. از دو روز پیش کمتر از پنج ساعت خوابیدهام و بنابراین الان هرچه مینویسم دوباره و سهباره پاک میشود و دوباره از سر مینویسم. نمیدانم این شیوهی کار درست است یا نه. لابد نه! اما چه کنم؟ از ددلاین عبور کردهایم و باید هرچه زودتر مطالبم را برای سردبیر بفرستم چون هفتهی آینده ماراتن صفحهآرایی شروع میشود. این روزها که میگذرد پیوسته به هنرمندی فکر میکنم میانِ همهمهی دیگران، که در تمام طول زندگیاش تنها بود. من موقعیت او را نداشته و ندارم جز همین حالا که تنهای تنها پشت میزم نشستهام و با همهمه و شلوغی آدمها در سرم میجنگم تا